25.3.05

Πλάτωνος, Φαίδρος, 259b-d

-Χμμμ, δεν μού φαίνεται πρέπον εσύ, άνδρας φιλόμουσος, να μην τά'χεις ακουστά τέτοια πράματα. Λοιπόν, λένε πως κάποτε κι αυτά ήταν άνθρωποι, απ'αυτούς που υπήρχαν πριν γεννηθούν οι Μούσες. Μα σαν γεννήθηκαν οι Μούσες και εμφανίστηκε το τραγούδι, τόσο κάποιοι τότε αποσβολώθηκαν από ηδονή, ώστε τραγουδώντας συνέχεια ξέχασαν να τρώνε και να πίνουν και δεν κατάλαβαν για πότε φτάσαν στο θάνατο. Ε, απ'αυτούς ύστερα φύτρωσε το γένος των τζιτζικιών, έχοντας πάρει σαν βραβείο τούτο το χάρισμα απ' τις Μούσες, ξαναγεννημένα να μην έχουν ανάγκη την τροφή, μα αμέσως να πιάνουν το τραγούδι ατάιστα και απότιστα, μέχρι να πεθάνουν, κι ύστερα να πηγαίνουν στις Μούσες να δώσουν αναφορά ποιος από τους εδώ τιμά ποιαν απ'αυτές. [...] πολλών δή ούν ένεκα λεκτέον τι καί ου καθευδητέον.
-Λεκτέον γάρ ούν.


(φωτογραφία του τέως αυτοχθέλληνος σε προσωπική στιγμή)

4 σχόλια:

Sraosha είπε...

μεταμόρφωση

τέττιξ είπε...

όχι σε κατσαρίδα (για να θυμηθούμε τον Κάφκα), σε ξαδελφάκι της

J95 είπε...

Όντως πολύ (επιμόνως) ενοχλητικά τα τζιτζίκια. Μέγας φιλόσοφος ο Πλάτων.

τέττιξ είπε...

Ναι, μα "ει ούν ίδοιεν καί νώ καθάπερ τούς πολλούς εν μεσημβρίαι μή διαλεγομένους αλλά νυστάζοντας καί κηλουμένους υφ'αυτών δι'αργίαν τής διανοίας, δικαίως άν καταγελώιεν, ηγούμενοι ανδράποδ'άττα σφίσιν ελθόντα εις τό καταγώγιον ώσπερ προβάτια μεσημβριάζοντα περί τήν κρήνην εύδειν" (μέγας ποιητής ο Πλάτων: "αν λοιπόν μάς δουν κι εμάς, σαν τους πολλούς το μεσημέρι, να μη συζητάμε αλλά να νυστάζουμε και να γοητευόμαστε απ'αυτά λόγω της νωχελικής μας σκέψης, δικαίως θα μάς περιγελούσαν, νομίζοντας πως κάποια ανδράποδα ήρθαν κοντά τους για καταφύγιο, σαν πρόβατα που μαζεύονται το μεσημέρι στη βρύση να κοιμηθούν"). Άρα, δύο οι λύσεις: ή το "λεκτέον και ου καθευδητέον" ή δεν πηγαίνουμε σε μέρη με τζιτζίκια.