21.7.11

«Κλυδωνισμοί…»

«Κλυδωνισμοί…»
«Στην «Ε» 5.7.2011 καταχωρίζονται δηλώσεις βουλευτών, από αναδημοσίευση, όπως:
1. «Εναν αναπτυξιακό κλυδωνισμό χρειάζεται η χώρα» (Κώστας Σκανδαλίδης, «ΝΕΤ»).
2. «Είναι αδύνατο σε αυτή τη χώρα να σπιντάρεις τους ρυθμούς» (Έλσα Παπαδημητρίου, «Ράδιο 9»).
Παρατηρούμε: Κλυδωνισμός (κλυδωνίζομαι· αποθ.-παθ. ρ.), σημαίνει: κυματισμός φουρτούνας, φουρτούνιασμα, θαλασσοταραχή, σάλος θάλασσας, φουσκοθαλασσιά, το μέρος της ακρογιαλιάς που χτυπούν τα κύματα, τρικυμία, αναταραχή, συμφορά, δίνη, ανωμαλία ψυχική, ταλαιπωρία του βίου· «υπό των του βίου κλυδωνισμών καταποντιζόμενον». Ανάπτυξη· δράση, εξέλιξη, από τον πολίτη, ενέχει και προάγει πολιτισμόν.
Δεν υπάρχει σχέση ανάπτυξης-κλυδωνισμού, όπως δεν έχει σχέση ο ελλάνιος λόγος, το πυρφόρο φως, το φέγγος με το έρεβος. «Φέγγος μεν ξυνετοίς, αξυνέτοις δ’ έρεβος». Το «σπιντάρεις» (ίσως ρήμα σπιντάρω; ) δεν απαντά στην Ελληνική Γραμματεία. Αγνοούμε τη σημασία του, εννοούμε λέξεων ελληνικών την έννοια. Η ξενο-λαγνο-μανία λέξεων ουδένα τιμά, ούτε προσδίδει “ειδικό βάρος”».
Σωτήρης Ν. Φλέκκας – Φενεεύς
Γαλάτσι 
Ελευθεροτυπία, 14/7/2011
Κλασικό αρχαιολατρικό άρθρο: ανούσιο και στομφώδες. Δεν είμαι οικονομολόγος, ώστε να ξέρω ποια η σχέση ανάπτυξης και κλυδωνισμού ή αν υπάρχει σχετικός όρος (κλυδωνισμόςαναπτυξιακός κλυδωνισμός ή κάτι τέτοιο). Τι δουλειά όμως έχει η σχέση ανάπτυξης-κλυδωνισμού με τη σχέση φωτός-σκότους; Τι παραλληλισμός είναι αυτός; Μου φαίνεται ότι η αναφορά στο φέγγος και το έρεβος δεν κολλάει πουθενά και έγινε μόνο και μόνο για να χαρακτηριστεί «πυρφόρο φως» και «φέγγος» ο «ελλάνιος λόγος» (sic). Παρακάτω: «Το «σπιντάρεις» (ίσως ρήμα σπιντάρω; ) δεν απαντά στην Ελληνική Γραμματεία. Αγνοούμε τη σημασία του, εννοούμε λέξεων ελληνικών την έννοια. Η ξενο-λαγνο-μανία λέξεων ουδένα τιμά, ούτε προσδίδει «ειδικό βάρος»». Δηλ. ο Σωτήρης Ν. Φλέκκας – Φενεεύς (sic) χρησιμοποιεί μόνο λέξεις με ελληνική ετυμολογική προέλευση; Δεν έχει πει ποτέ λ.χ. τρακάρω; Επίσης, αν αγνοεί τη σημασία του σπιντάρω, ας ανατρέξει στο λεξικό του Ιδρύματος Τριανταφυλλίδη ή στο λεξικό Μπαμπινιώτη και ας πληροφορηθεί τι σημαίνει και από πού προέρχεται το σπιντάρω. Η συγκεκριμένη λέξη, είτε μας αρέσει είτε όχι, υπάρχει, λέγεται. Το λεξικό της Θεσσαλονίκης λ.χ. τη χαρακτηρίζει λαϊκή, την ορίζει ως «βρίσκομαι σε κατάσταση υπερδιέγερσης, υπερκινητικότητας» και την ετυμολογεί από το αγγλικό speed «ταχύτητα» και το -άρω. Το λεξικό Μπαμπινιώτη εντάσσει τη λέξη στην αργκό, δίνει τον ορισμό «κινούμαι ή οδηγώ όχημα με μεγάλη ταχύτητα», ενώ παρέχει παρόμοιες ετυμολογικές πληροφορίες με το λεξικό που προαναφέρθηκε. Είναι άλλο θέμα αν η συγκεκριμένη πολιτικός χρησιμοποίησε σωστά το σπιντάρω. Αναρωτιέμαι αν το εν λόγω ρήμα χρησιμοποιείται ως μεταβατικό. Επίσης, άλλο θέμα είναι και η καταλληλότητα της χρήσης του με βάση μια ορισμένη επικοινωνιακή περίσταση. Για παράδειγμα, όταν ένας πολιτικός κάνει δηλώσεις, μάλλον είναι προτιμότερο να υιοθετήσει πιο επίσημο ύφος. Τα παραπάνω όμως δεν σημαίνουν ότι δεν υπάρχει λέξη σπιντάρω. Αξιοσημείωτο είναι και το πομπώδες ύφος του επιστολογράφου. Θαυμάστε: «Αγνοούμε τη σημασία του [ενν. του σπιντάρω], εννοούμε λέξεων ελληνικών την έννοια». Όπως και παραπάνω: «δεν έχει σχέση ο ελλάνιος λόγος, το πυρφόρο φως, το φέγγος με το έρεβος». Δεν αξίζει να συνεχίσω.

19.7.11

«Αγανακτισμένα πνεύματα»

Τις προάλλες, ενώ ήμουν σε διακοπές, για κακή μου τύχη έπεσα στο άρθρο του Απόστολου Διαμαντή «Αγανακτισμένα πνεύματα» (Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, 10/7/2011).
Μέλος της διαδικτυακής λίστας glosinform αναρωτήθηκε εύλογα:
«Χωρίς… σχόλια, αλλά με μία απορία: Από πού και ως πού διδάσκει Ιστορία σε ελληνικό πανεπιστήμιο ο εν λόγω κύριος;»
Από διδάσκοντα σε πανεπιστήμιο θα περίμενε κανείς μεγαλύτερη ενημέρωση, πιο λογικούς ισχυρισμούς και πιο στέρεα επιχειρήματα. Ήδη από την πρώτη παράγραφο ξεκινούν τα αρνητικά στοιχεία του άρθρου, καθώς επιχειρείται ο άστοχος παραλληλισμός της οικονομικής και της γλωσσικής επιβίωσης της Ελλάδας. Όπως έχουμε ξαναπεί, δεν υπάρχει θέμα γλωσσικής επιβίωσης, δεν διατρέχει κανέναν τέτοιο κίνδυνο η ελληνική γλώσσα. Στη δεύτερη και την τρίτη παράγραφο, με αφορμή την καθιέρωση του μονοτονικού συστήματος, γίνεται λόγος για «τις επιπτώσεις της κατάργησης της ιστορικής τους ορθογραφίας» (ενν. των Ελληνικών). Εδώ υπονοείται ένας άτοπος ισχυρισμός, ότι με την κατάργηση του πολυτονικού καταργήθηκε και η ιστορική ορθογραφία, ότι δηλ. σε τελευταία ανάλυση πολυτονικό σύστημα και ιστορική ορθογραφία ταυτίζονται μεταξύ τους. Λίγη ενημέρωση για γλωσσικά θέματα δεν θα έβλαπτε. Στην επόμενη παράγραφο γίνεται παραπομπή στο εξής έργο: Ιωάννης Τσέγκος-Θαλής Παπαδάκης-Δήμητρα Βεκιάρη, «Η εκδίκηση των τόνων», Εναλλακτικές Εκδόσεις, Αθήνα 2005. Θα επαναλάβω ότι ένας πανεπιστημιακός θα έπρεπε να είναι πιο ενημερωμένος. Στην εργασία του Ιωάννη Τσέγκου έχει ασκηθεί εύστοχη κριτική, την οποία καλό είναι να έχουμε υπόψη. Παραπέμπω στους σχετικούς συνδέσμους:

1) «Η εκδίκηση των τόνων! Οι συνέπειες απο την κατάργηση του πολυτονικού συστήματος»

2) ΒΙΒΛΙΟΚΡΙΤΙΚΟ ΑΡΘΡΟ«Η εκδίκηση των τόνων ή επιστημονικές ατονίες»

Στο υπόλοιπο κείμενο είναι προφανής η έλλειψη στήριξης σε επιστημονικά στοιχεία, η απουσία λογικής επιχειρηματολογίας και γενικά η συναισθηματική προσέγγιση του θέματος.