7.11.18

«Δε θα σας δυσκολεύει κανένας στο να κάνετε τη δουλειά σας...»

«Επειδή συχνά ακούω τούτο το “εσείς οι δάσκαλοι κάθεστε 4 μήνες και τελειώνει η δουλειά σας από τις 13.05 και πληρώνεστε ένα σωρό κλπ” ας πω, για άλλη μια φορά, ορισμένα πράγματα...
[...]
3) Στο γραφείο σας, μπορεί να έχετε ένα πελάτη κάθε φορά ή και 2-3 πελάτες … Θα κάθεστε στην καρέκλα σας μπροστά στον υπολογιστή σας και πολύ πιθανό, στον κλιματισμό σας. Θα πίνετε τον καφέ σας και θα πηγαίνετε όποτε θέλετε τουαλέτα. Θα απαντάτε το τηλέφωνό σας όποτε θέλετε. Δε θα σας δυσκολεύει κανένας στο να κάνετε τη δουλειά σας... Στη δουλειά μου, σχεδόν απαγορεύεται να κάθομαι. Έχω 20 “πελάτες” ταυτόχρονα. Δεν έχω κλιματισμό, αλλά με 20 και άτομα σε μια τάξη, που μπορεί να είναι και μη καλά εξαεριζόμενη, δουλεύω για τουλάχιστον 4 μήνες το χρόνο σε θερμοκρασίες 35 βαθμών και άνω. Δε δικαιούμαι να πίνω καφέ εκείνη την ώρα ή να απαντώ τηλέφωνα και πρέπει να μάθω να ελέγχω την κύστη μου επειδή μόνο στα 10-15 λεπτά του διαλείμματος μπορώ να πάω τουαλέτα, αν δεν έχω εκείνη την ώρα άλλα ζητήματα να λύσω και αν η τουαλέτα δεν είναι ήδη κατειλημμένη από άλλο... Στη δουλειά μου μπορεί επίσης να έχω διευθυντή ή επιθεωρητή που να έχει απαιτήσεις και να θέλει να γίνεται το δικό του, ανεξάρτητα από το τι πιστεύω. Και μπορεί να έχω και παιδιά με παραβατική συμπεριφορά στην τάξη για τα οποία ελάχιστα μπορώ να κάνω, αφού μου έχουν δέσει τα χέρια στο συγκεκριμένο θέμα, ή εξωσχολικούς να μπαινοβγαίνουν στο σχολείο και να το κάνουν άνω κάτω, ή γονιούς που να μπαίνουν σαν μαινόμενοι ταύροι και να γυρεύουν να με δείρουν, χωρίς να υπάρχει κανένας να με προστατέψει... Επιπλέον, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως, η δουλειά σου τελειώνει την ώρα που σχολνάς, ενώ η δουλειά μου συνεχίζεται όποτε μπορώ, καθόλη τη διάρκεια της μέρας... Οπότε έχει μια διαφορά η γραφειακή δουλειά από τη δουλειά μου. Δε νομίζεις;
[...] 
6) Αν εξακολουθείς να με θεωρείς προνομιούχο και να με φταις για όλα τα κακά της κοινωνίας μας, τότε ταυτόχρονα να φταίξεις και τους αστυνομικούς που αμείβονται ενώ δεν έχει έγκλημα, τους γιατρούς που αμείβονται ενώ δεν έχει ασθενή να δουν, τους πυροσβέστες που αμείβονται ενώ δεν έχει φωτιά να σβήσουν, τους στρατιωτικούς που αμείβονται ενώ δεν έχει πόλεμο...
[...]».

Πηγή:

https://www.facebook.com/marios.panaou/posts/1527829244029637

1)

Διάβασα το ποστ του δασκάλου και συμφωνώ σε πολλά. Οι γονείς μου ήταν εκπαιδευτικοί (ο πατέρας μου δάσκαλος) και ξέρω πολύ καλά τις δυσκολίες του επαγγέλματος. Δεν συμφωνώ με όσους επιτίθενται στους εκπαιδευτικούς. Ωστόσο, ως προς την παράγραφο 3 του κειμένου του, τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι. Τουλάχιστον στην Ελλάδα (δεν ξέρω για την Κύπρο) υπάρχουν δουλειές γραφείου στις οποίες ο εργαζόμενος:

α) Έχει όχι 2-3, αλλά 50 πελάτες ταυτόχρονα, και μάλιστα χωρίς φυσική παρουσία πελατών.

β) Δεν πίνει καφέ ούτε απαντάει στο τηλέφωνο όποτε θέλει. Όταν είναι λ.χ. σε μίτινγκ με τον προϊστάμενό του, δεν κάνει ούτε το ένα ούτε το άλλο.

γ) Δεν τελειώνει τη δουλειά του την ώρα που σχολάει, αλλά συνεχίζει για πολλές ώρες ακόμα, καθ’ όλη τη διάρκεια της ημέρας.

Το «Δε θα σας δυσκολεύει κανένας στο να κάνετε τη δουλειά σας», χωρίς παρεξήγηση, είναι εκτός πραγματικότητας. Τι γενίκευση είναι αυτή; Όσοι δηλαδή κάνουν δουλειά γραφείου δεν αντιμετωπίζουν καμία δυσκολία οφειλόμενη σε ανθρώπινο παράγοντα;

2)

Αυτό που λέμε «δουλειά γραφείου» ούτως ή άλλως ως όρος είναι κάτι πολύ γενικό. Εγώ πάντως ξέρω περιπτώσεις όπου ο εργαζόμενος δεν έχει καμία ευελιξία κινήσεων και υφίσταται τέτοια πίεση, που δεν προλαβαίνει καν να πιει καφέ. Το αναφέρω, γιατί ο συντάκτης θεωρεί ότι δουλειά γραφείου = καφεδάκι και κλιματιστικό. Ξέρει λ.χ. ο συντάκτης πόσο σύνθετο και απαιτητικό είναι να δουλεύεις σε μια μεταφορική εταιρεία;

Επίσης, να λάβουμε υπόψη και τους ελεύθερους επαγγελματίες που κάνουν δουλειά γραφείου με μπλοκάκι. Γι’ αυτούς εκ των πραγμάτων η άδεια με αποδοχές είναι άγνωστη έννοια. (Δεν είναι με ΙΚΑ.) Τι κάνουν λοιπόν με δεδομένους όλους αυτούς τους φόρους που επιβαρύνουν τους ελεύθερους επαγγελματίες; Αν δεν δουλέψουν 15-20 μέρες τον Αύγουστο, είναι πολύ πιθανό να μην έχουν να ζήσουν, να μην μπορούν να βγάλουν τον μήνα και να τους πνίξουν τα χρέη. Ξέρω τέτοιους εργαζομένους που το φτάνουν μέχρι εκεί που δεν πάει άλλο, στα πρόθυρα κατάρρευσης, και μετά ξεκουράζονται 3-4 μέρες μέσα στον Αύγουστο, για να μπορέσουν να βγάλουν τη χρονιά. Είναι λοιπόν άδικο και εκτός πραγματικότητας να παρουσιάζουμε τη δουλειά γραφείου σαν κάτι το οπωσδήποτε χαλαρό και εύκολο.

3)

Ένα στοιχείο είναι η υπερβολή, ένα άλλο στοιχείο όμως είναι η άγνοια (για το τι ΜΠΟΡΕΙ να σημαίνει δουλειά γραφείου).

Κατά τα άλλα, χιλιάδες άλλοι εργαζόμενοι, όπως λ.χ. ο οδηγός του λεωφορείου, «πρέπει να μάθουν να ελέγχουν την κύστη τους» και δεν μπορούν να πηγαίνουν ανά πάσα στιγμή στην τουαλέτα. Επίσης, ο προϊστάμενος ενός εργαζομένου σε δουλειά γραφείου εκτός δημοσίου δεν είναι απλώς ένας άνθρωπος που έχει απαιτήσεις, αλλά μπορεί ανά πάσα στιγμή να απολύσει – δεν υπάρχει καμία σύγκριση.

Ακόμη, ο παραλληλισμός του αδειούχου εκπαιδευτικού με τον στρατιωτικό που αμείβεται ενώ δεν έχει πόλεμο είναι άτοπος. Ο στρατιωτικός δεν δουλεύει μόνο σε εμπόλεμη περίοδο. Δεν εννοώ φυσικά ότι οι αδειούχοι δεν πρέπει να πληρώνονται. Στέκομαι μόνο στο άτοπο του παραλληλισμού.

Τέλος, το να έχει κάποιος άδεια μερικούς μήνες τον χρόνο δεν είναι μια λεπτομέρεια που μπορούμε να προσπεράσουμε εύκολα. Όπως προανέφερα, και οι δύο μου γονείς ήταν εκπαιδευτικοί και μπορούσαμε το καλοκαίρι να κάνουμε ένα σωρό πράγματα που είναι εντελώς ανέφικτα τώρα για τη δική μου οικογένεια. Καλώς υπάρχει αυτό το προνόμιο, αλλά είναι προνόμιο.